ก่อนเริ่มอะไร เชิญเข้าไปเล่น http://berryz.funtest.biz/ นี่ก่อน
คนทำไม่รู้จะติดคุกรึเปล่า..แต่ก็ช่างมันเถอะ
ถามแค่ 5 ข้อ เต็ม 50 คะแนนครับ อะไรทำนองปุริๆนี่แหละ 55+

ต่อไป..ตามหัวข้อเอ็นทรี่..

ฟิคคู่นี้เป็นฟิคประหลาด..มิราเคิลแอทแทค
หาที่ไหนไม่ได้อีกแล้ว (เพราะพยายามหาแล้วทั้งอิ้งทั้งยุ่น)
ถ้าหากคิดว่าทำใจได้..เลื่อนลงต่อไป
ถ้าทำใจไม่ได้ กรุณาเลื่อนผ่านลงไปข้างล่างเลย หรือไม่ก็กดปิด

ใครถือชามข้าวไว้ รบกวนเอามันไปเก็บก่อน..เตือนล่วงหน้า

อย่าประมาท!

ให้เวลาทำใจ 28 วินาที..
...

..

..

.

 

.

..

โอเค พร้อมนะ? เอาเลย..

POT FICTION : No Title (ชื่อเรื่องจริงๆไม่อิงนิยาย)
RATE : เปลี่ยนแปลงตามราคาน้ำมัน
PARING : Sanada x Tezuka ไม่ได้พิมพ์ผิดและขณะพิมพ์สติยังครบถ้วนดี
Author : BerryZ  อำนวยพล็อตโดย พี่ Sp@rk / โค้งงามๆ

----------- 

-- 1 -- Version : Nioh's Diary

วันที่ 2 เดือน 8 เวลา 8.28 pm.

ไดอารี่เลิฟแสนรัก..
ชั้นคิดว่าควรจะเริ่มเขียนตั้งแต่วันที่ 1..อุฮิ~
แต่ไม่รู้เจ้าที่แรงหรือเหตุอันใดดลใจให้ชั้นเริ่มต้นเขียนในวันนี้และต้องเป็นเวลานี้เท่านั้น
จะขอเริ่มต้นด้วยเรื่องประหลาด อย่างเช่นเรื่องของฟุคุบุโจวในชมรมของชั้นเอง

..เขาเป็นคนงี่เง่าเอาแต่ตบ แน่นอนว่าชั้นไม่เคยถูกเขาตบ..
..มีแต่ชิงลงมือไปตบเขาก่อนนะจ๊ะ..

เรื่องมันเริ่มจากการที่ชั้นชวนแฟนเพื่อนสนิทคนนึงไปเดินซื้อของด้วยกัน
และแล้วตอนเดินผ่านโทริอิของศาลเจ้าร้างนั่นเอง
ชั้นก็มองเข้าไปเพราะกะจะเนียนสะดุดล้มกอดคนข้างๆโดยไม่ได้ตั้งใจ

..เห็นฟุคุบุโจวโรงเรียนชั้นก้มๆเงยๆทำอะไรซักอย่างอยู่หน้าศาล....
หรือว่ามาจ๊อบเก็บขยะ อุฮิ~

ที่สำคัญเขาไม่ได้ยืนอยู่คนเดียว..
แต่มีผู้ชายอีกคนที่ดูท่าทางอายุจะใกล้เคียงกันยืนอยู่ด้วย
ชั้นรีบลากคู่หูที่มาด้วยกันบึ่งเข้าไปหลบอยู่หลังพุ่มไม้ในระยะที่พอสังเกตการณ์ได้
คู่หูของชั้นขยับแว่นแล้วบ่นอย่างไม่พอใจ..แต่ก็มาแอบดูด้วยกันอยู่ดี

 “จะทำยังไงต่อล่ะเทะสึกะ..”
เทะสึกะ.....บุโจวเซชุนคนนั้นน่ะนะ?

 “จุดธูปสิ” บุโจวเซชุนบอกเสียงเรียบ
จะเผาศาลเจ้ารึไง?

แล้วคนที่ดูเหมือนคู่หูคู่แก่ทั้งสองคนก็งกๆเงิ่นๆจุดธูปแล้วไหว้
ทำให้ชั้นนึกถึงอาก๋ง อาม่า อาเจ็กที่ปากซอยหน้าบ้าน
ทั้งสองคนพึมพำอะไรซักอย่างที่ชั้นไม่ได้ยิน ซักพักชั้นก็รู้สึกว่ามีลมพัดยะเยือก
..แล้วสองคนนั้นก็สะดุ้งเฮือกหันมามองหน้ากัน..
เกิดอะไรขึ้นกันวะครับจ้ะ หรือตกใจหน้าแก่ๆกันเอง อุฮิ?

“นายได้ยินอย่างชั้นมั้ย?” ฟุคุบุโจวซานาดะถาม

“ชัดเจน” เทะสึกะตอบ “นายเชื่อเสียงนั่นรึเปล่า”

ชั้นพยายามตะแคงหูฟังว่าเสียงอะไร
แล้วกอดคู่หูชั้นที่พยายามดิ้นหนีให้มาตะแคงฟังข้างๆกัน

“สถานการณ์มันลงล๊อคขนาดนี้ คงต้องเชื่อ” ซานาดะพูดเบาๆ แต่ชั้นก็ได้ยิน

บุโจวเซชุนพยักหน้า ทั้งสองคนจ้องหน้ากันอย่างเครียดๆ
ทำเอาหน้าแก่ๆอยู่แล้วนั่นยิ่งดูแก่หนักเข้าไปใหญ่
 
“นายจะทำ หรือจะให้ชั้นทำ จะได้จบๆเรื่อง”

คิดไปเองรึเปล่านะ แต่ชั้นว่าเสียงของเทะสึกะตอนพูดมันฟังดูสั่นๆชอบกล
แถมท่าทางยังลุกลี้ลุกลนผิดปกติอีกต่างหาก
 
“โว้ย! ทำไมชั้นต้องมาทำอะไรแบบนี้ด้วยวะ!”
ซานาดะเขวี้ยงหมวกสุดรักสุดหวงลงกับพื้นอย่างหงุดหงิด
อย่างน้อยชั้นก็ได้รู้ว่าข่าวลือที่ว่าฟุคุบุโจวใส่หมวกปกปิดหัวล้านนั้นเป็นแค่ข่าวโคมลอย อุฮิ~

เทะสึกะขมวดคิ้ว แล้วยื่นมือไปแตะที่ไหล่ทั้งสองข้างของฟุคุบุโจว
..อะไรน่ะ จะมีเรื่องกันรึไง?
ชั้นคิดอย่างนั้นเพราะเห็นซานาดะผลักเทะสึกะจนหลังไปติดกับต้นไม้

เจ้าคู่หูที่มากับชั้นหยุดดิ้นไปแล้ว
ไม่รู้เพราะชินหรือเพราะอยากรู้อยากเห็นเรื่องตรงหน้ากันแน่
ว่าแต่ตกลงสองคนตรงนั้นมาทำอะไรกันนะ..อุฮิ~

ซานาดะก้มหน้าลงมาชิดกับหน้าของบุโจวเซชุน
ชั้นและคู่หูสะดุ้งพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย

อะไรน่ะ.....อย่าบอกนะว่า.........
  
จูบ!!!!!!!

เกิดรังสีอาวุโสสว่างเจิดจ้าเปล่งประกายโชติช่วงชัชวาลย์ประดุจงานแสงสีเสียง
ชั้นหงายหลังไถลตัวพรืดลงกับพื้นแล้วอ้าปากอยากอุฮิแต่เสียงไม่ออก
คู่หูสี่ตาของชั้นดูเหมือนจะเป็นลมไปแล้ว
เราค้างอยู่ในท่าที่ไม่สวยเอาเสียเลยและอยู่ในท่านั้นจนกระทั่งทั้งคู่ผละออกจากกัน
เทะสึกะก้มลงหยิบหมวกให้ซานาดะ แล้ว...อะไรวะท่าทางอย่างนั้น..

เขินเรอะ!!!

ดูเหมือนเวลาคนหน้าแก่เขิน อาวุโสคอสมิคจะยิ่งแผ่รังสีเข้าไปใหญ่

พอซานาดะสวมหมวกเสร็จ ก็ยืนจ้องหน้าเทะสึกะอยู่พักนึง
คุยอะไรกันสองสามประโยค แล้วหลังจากนั้นทั้งสองคนก็ต่างคนต่างเดินไปคนละทาง
ดูเหมือนจะแยกกันกลับบ้าน..ทิ้งพวกชั้นให้อยู่กับความข้องใจ

ยาใจยางิวถึงกับหน้าถอดสี ตัวร้อน ไข้จับแล้วเอามือปิดหน้าวิ่งร้องไห้หนีไป
ตัวชั้นเองก็เหมือนมีลมหรดีหนาวยะเยือกพัดมาดังวิ้วๆ
...เฮือก..ก..กรูรับไม่ได้ว่ะจ้ะ..

ตกลงพวกนายมาทำผักกระเฉดพริกเกลืออะไรกันวะเนี่ย!!!


..ภาพตัดจากไดอารี่ของนิโอ มาซาฮารุหรือชั้นเองจ้ะ..

จบไดอารี่วันนี้ด้วยความงง อุฮิ
นิโอ มาซาฮารุ ว่ะครับจ้ะ

ปล. พรุ่งนี้ชวนยาใจยางิวสุดที่รักไปกินทาโกยากิดีกว่า ปุริ~

ปลล.นายเขียนผิดไปหลายท่อน ชั้นมาลบแก้ให้แล้วนะ by ยางิว ฮิโรชิ

ปปลล.นี่นายเจอไดอารี่ที่ซุกไว้ใต้หมอนชั้นตั้งแต่เมื่อไหร่ อุฮิ?

ปปลลล. เมื่อคืนตอนนายอาบน้ำ

ปปปลลล. คราวหน้าไปอาบด้วยกันนะ นายจะได้ไม่มีเวลารื้อของชั้น

ปปปลลลล. จบได้แล้วโว้ยครับ ไอ้งี่เง่าหัวหงอก!! 

++++++++

จบไปแล้วหนึ่งเวอร์ชั่น..แต่งด้วยอารมณ์กรรมกรจิตเสื่อม
มาอ่านอีกที
นี่เขียนอะไรลงไปวะคะเนี่ยยยยย!!! (นอนตาย)
รูปนั่นสังเกตการลงสีจะเห็นได้ว่าปาดชัดๆ จิ้มบรัชจึ้กเดียวแล้วปาดเลย 55+

อยากเปลี่ยนธีมแต่ใจไม่กล้า กลัวเจ๊ง..
แต่คิดว่าคราวหน้าจะลองเสี่ยงโชคดู ใครช่วยได้ยกมือขึ้น TxT
(ฟีลประมาณบ้านนอกจะเดินทางเข้าไปเสี่ยงโชคในเมืองกรุง)

- เก็บสแปร์เฮียวเทกับเซชุนครบแล้ว เฟต 3 เชิญพบกับเจ้าชายจับฉ่าย
- เด็กคานางาวะจีบยากจีบเย็น พินแก่ๆล้มไปอันเดียวนอกนั้นล้างท่อวืดหมด
- แต่ตอนนี้กำสูตรไว้ในมือแน่นเตรียมจะฟาดกบาลมันทุกเมื่ออยู่แล้ว
- เอ็มเจ๊งไม่เป็นกระบวน เด้งออกได้เอง เปิดหน้าต่างหลักก็ไม่ได้

- คุนิมิตสึ เหินหาว!!

edit @ 10 Nov 2007 19:27:46 by *๐:*BerryZ_ねこ*:๐*

 มหากาพย์อีเลียด เฟต 2 ภาค รักวุ่นวายของเจ้าชายเนตรสะพรึง

ภาคแรกไปเพิ่มรูปให้แล้วนะ ดูได้ที่ นี่ จ้ะ 
ยังคงวุ่นวายอยู่กับกักคุเอ็นไซ..ที่จริงว่าจะสครีมโอเรซามะ
แต่มีคนขอฟูจิมาเราก็จัดไปอย่าให้ขาด (หัวเราะ)
ถือว่าให้เป็นของขวัญ HBD นะโซระจัง (เล่นง่ายว่ะ นั่งพิมพ์อย่างเดียว)

คำเตือน:
กลับไปดูภาค 1 ทั้งสามข้อ และขอเพิ่มเติมว่า อย่าประมาทล่ะ!

=*=*=*=*=*=*=

นางเอกคนเดิม..มาเป็นผู้ช่วยงานเหมือนเดิม..
หลังจากการประชุมที่วุ่นวายของเซชุน เราตกลงกันได้ว่าจะทำร้านสายไหมกับคาเฟ่
..โปรดจิ้นภาพเทะยืนหน้าขรึมๆ ถือสายไหมสีชมพู..
..และอย่าลืมว่าที่คาเฟ่..อินูอิเป็นคนทำเครื่องดื่ม..

ตอน : ข้างหลังภาพ (เกี่ยว??)

“อ่า..รุ่นพี่ฟูจิ ทำอะไรอยู่เหรอคะ”
“อ้อ? มิยาโมโตะซัง?..ถ่ายรูปอยู่น่ะ”
”เอ๋? รูปอะไรคะ”
”ดอกไม้กำลังบานน่ะ จริงสิ..ให้ผมลองถ่ายรูปเธอมั้ย?”
“ค่ะ!” ( แล้วเอ๋อก็พยายามโพสท่างามๆ )
“นี่..เธอไม่ต้องเกร็งหรอกนะ ทำท่าให้ดูเป็นธรรมชาติหน่อยสิ”
“แล้วมันยังไงล่ะคะ ธรรมชาติน่ะ..”
“อืมม นั่นสินะ..ไหนเธอลองมองดอกไม้ตรงนั้นซิ”
“ค่ะ..แล้ว..”
“แบบนั้นแหละ เอาล่ะนะ!....เอ้า ถ่ายเสร็จแล้ว”
“เอ๊ะ!?เสร็จแล้วเหรอคะ”
“กล้องดิจิตอลน่ะ มันไม่มีเสียงหรอกนะ”
“ตายล่ะ หน้าชั้นต้องแปลกแน่เลย”
“ไม่หรอก ดูสิ”

 

 

“โห รุ่นพี่ยังกับมืออาชีพเลย..ถ่ายออกมาเหมือนไม่ใช่ชั้นเลยค่ะ”
“ไม่หรอก การถ่ายรูปคือการลอกแบบจากของจริงนะ ผมว่าเธอน่ารักออก”
“ร..รุ่นพี่อย่าแกล้งสิคะ”
“รูปนี้น่ะผมอยากเอาไปใส่กรอบไว้ในห้องจัง ให้ผมเก็บไว้ในคอลเลคชั่นได้มั้ย?”
“เอ๋?? ต..แต่ว่า..น่าอายออกค่ะ..อย่าเลยนะคะ” (ให้เค้าไปสิเอ๋ออ!!)

“เหรอ? ถ้าเธอว่าอย่างนั้น..แต่ผมก็ว่ารูปนี้สวยมากอยู่ดีล่ะนะ”

ตอน : ดูดวง..(แผนเข้าทางพี่?)

“รุ่นพี่ฟูจิคะ เชื่อพวกเรื่องทำนายดวงบ้างรึเปล่าคะ”
”อื้ม เชื่อสิ”
”ชั้นเจอหนังสือทำนายเล่มนึงน่ะค่ะ ดูแม่นมากเลยนะคะ นี่ไง”
”..หนังสือนั่นมัน”
”คนเขียนชื่อฟูจิ ยูมิโกะค่ะ..หนังสือเล่มอื่นของอาจารย์คนนี้ก็ทำนายแม่นเหมือนกันนะคะ”
”..แน่นอนสิ”
”รุ่นพี่ก็เป็นแฟนของอาจารย์เหรอคะ!? จะว่าไปคันจิของฟูจิกับนามสกุลรุ่นพี่เขียนเหมือนกัน..”
”อา..เธอเป็นพี่สาวของผมเองแหละ”
”เอ๋!? พี่สาวของรุ่นพี่เหรอคะ!” ( ตกใจไรนักหนาเอ๋อ - -" )
”งั้นสิ”
”โห..เอ่อ ถ้างั้น ถ้าชั้นขอให้เซ็นหนังสือจะได้รึเปล่าคะนี่”
”อ้อ ได้สิ จะขอมาให้นะ”
”ขอบคุณมากค่ะ!” ( ฉลาดว่ะเอ๋อ..เข้าทางพี่.. )

 

ตอน : โง่ก่อนได้เปรียบ

“รุ่นพี่? ถ่ายรูปอยู่อีกแล้วเหรอคะ”
”อ๋อ ใช่”
”เอ๋? นี่มันกล้องคนละตัวกับคราวก่อนนี่นา”
”อันนั้นเป็นกล้องดิจิตอล ส่วนอันนี้น่ะกล้องคอมแพค” (เออ..นายมันคุณชาย)
”..มันต่างกันยังไงเหรอคะ?”
”อันนี้ต้องใช้ฟิล์มน่ะ”
”อา..เหมือนกับกล้องที่ใช้ในสตูดิโอเลยนะคะ”
”เวลาได้ถ่ายภาพนอกความคาดหมายน่ะ น่าตื่นเต้นออกนะ”
”พอรุ่นพี่พูดแบบนั้น ชั้นชักอยากจะลองถ่ายดูบ้างแล้วล่ะค่ะ”
”ถ้าเธออยากจะหัดล่ะก็ บอกผมได้นะ ผมจะช่วยเธอเอง” ( เข้าทางแผนเอ๋อเลยสิ )
”ค่ะ! งั้นคราวหน้ารบกวนช่วยสอนด้วยนะคะ!”

ตอน : แผนเอาของเข้าล่อ

 “รุ่นพี่คะ ลองชิมขนมที่ชั้นทำมั้ยคะ?..แต่คิดว่าไม่อร่อยเท่าไหร่หรอกค่ะ”
”อื้ม เอาสิ”
”..เอาจริงเหรอคะ?” (อ่าว ก็เสนอมาเองนี่หว่าเอ๋อ??)
”อร่อยออก! ขออีกอันได้รึเปล่า?”
”ได้ค่ะ..แต่ถ้ามันไม่อร่อยก็ไม่ต้องฝืนหรอกนะคะ”
”ถ้าเธอไม่กินล่ะก็ ผมขอหมดเลยแล้วกันนะ” ( พี่แกลิ้นจระเข้ ไม่รู้เหรอเอ๋อ )

หลังจากนั้นก็คุยเรื่องอาหารในคาเฟ่นิดหน่อย
สรุปรายการอาหารคร่าวๆก็มีแซนด์วิชเผ็ดพิเศษ (ฝีมือฟูจิ) เครื่องดื่มสูตรโคตรเผ็ด (ของอินูอิ)
เปปเปอร์โรนีพริกไทยใส่พริกแดงพิเศษ เค้กอบกับซอสพริก (หรือสอดไส้ไม่รู้ไม่แน่ใจ)

พอสรุปเมนูได้เรียวมะกับเอ๋อได้ยินแล้วถึงกับวิ่งค่ะ (ใครมันจะไปกินวะ =A=")

ตอน : แผนการอ่อยในห้องเก็บของ

 “รุ่นพี่มาทำอะไรที่นี่เหรอคะ?”
”คือเอจิเซ็นทำโต๊ะพังน่ะ ผมเลยเอามาเก็บไว้ที่นี่”
”อา..ถ้ารุ่นพี่บอกชั้น ชั้นจะได้รีบมาช่วยแท้ๆ”
”ไม่เป็นไรหรอก ผมไม่อยากรบกวนเธอน่ะ”
”แต่ว่าชั้นทำงานผู้ช่วยนะคะ ให้ชั้นช่วยเถอะคะ” (ต๊าย แสนดี~)
”เหรอ? งั้นช่วยถือกล่องนี่ไว้หน่อยนะ”
”ค่ะ แบบนี้ใช่มั้ยคะ”
”เอาล่ะ ถือไว้ให้ดีๆนะ จับให้แน่นๆ”
”ค่ะ!”

แล้วพี่ท่านก็เหยียบกล่องที่เอ๋อถือกระโดดพรวดขึ้นไปเบา+เร็วมากจนเอ๋อไม่รู้ตัว
เลยยืนเอ๋อ นึกว่าพี่ท่านหายไปไหน (มันสูงนะเว่ยตกมาเสียดายหน้าสวยๆ =A=)

”ร..รุ่นพี่ฟูจิ?? รุ่นพี่ อยู่ไหนคะ??”
”ผมอยู่ข้างหลังกล่องนี่ จากที่เธอยืนอยู่น่ะมองไม่เห็นหรอก”
”เอ๋?? ตั้งแต่เมื่อไหร่??”
”ที่เก็บโต๊ะมันอยู่ข้างหลังนี่น่ะ”
”หรือว่า..รุ่นพี่ใช้กล่องที่ชั้นถืออยู่นี่โดดขึ้นไป”
”ใช่...อ่อ เจอที่เก็บแล้วล่ะ”
”ค่ะ ค่อยยังชั่วหน่อย”
”เอาล่ะ ผมจะลงไปแล้ว เธอช่วยถอยหลังไปหน่อยนะ”
”..ค่ะ”

พูดจบฟูจิก็โดดตุ๊บลงมา จนเอ๋อยืนอึ้ง
ปรากฏว่ากล่องใส่ของที่อยู่ข้างบนมันร่วงลงตามมาด้วย
แต่ฟูจิไม่เห็นเอ๋อเลยรีบเอาตัวเองเข้าบังเจ้าชายเรียกคะแนนแบบยอมเจ็บตัว

“รุ่นพี่คะ!! ระวังค่ะ!!!”
”!!”

จากนั้นทุกอย่างก็วูบ มารู้สึกตัวอีกที ก็โคลสอัพหน้าฟูจิ (อร๊ากก *ดิ้นตาย*) 

“ได้สติแล้วสินะ..ทำอะไรของเธอน่ะ”
”เอ่อ..ชั้น..เป็นอะไรไปเหรอคะ”
”เธอเห็นกล่องตกลงมา แล้วเธอก็เลยวิ่งเข้ามาบังผมไว้”
”อา..ค่ะ..แล้ว?”
”แล้วเธอก็สลบไปเลยเนี่ยแหละ”
”แล้วรุ่นพี่เป็นอะไรรึเปล่าคะ”
”ผมไม่เป็นไร”
”ค่อยยังชั่วหน่อย”
”ฟังนะ ถ้าเกิดเรื่องแบบนี้อีก เธอไม่ต้องวิ่งเข้ามา แค่ตะโกนบอกผมก็พอ”
”อ..ค่ะ” ( ไม่ได้หรอกฟูจิ..ทำแบบนั้นมันไม่เรียกว่ามารยา )
”แต่ว่านะ..เธอรู้อะไรมั้ย”
”เอ๋?”
”เธอพยายามจะปกป้องผม..ผมดีใจมากนะ ขอบคุณมาก”

(มารยา! เอ๋อมันมารยา!! อย่าไปหลงมันน๊า!!)

ตอน : เรื่องในร้านกาแฟ

ฟูจิจะชวนเอ๋อไปซื้อเครื่องเทศชนิดเผ็ดพิเศษ
แล้วพอซื้อเสร็จพี่ท่านจะชวนไปนั่งพักในร้านกาแฟ

“น้ำนี่อร่อยจังนะ”
”...รุ่นพี่สั่งน้ำเหมือนชั้นเลยนี่คะ ชอบของหวานๆเหรอ?”
”อื้ม ชอบสิ”
”เห็นรุ่นพี่ชอบของเผ็ดเลยนึกว่าจะเกลียดของหวานซะอีก”
”ผมไม่มีทั้งของที่ชอบและเกลียดหรอก”

(ตรงนี้เอ๋อจะมองหน้าฟูจิแบบอึ้งๆ ว่าพี่แกต่อมรับรสตายด้านหรืออย่างไร)  

(อ๊ากก!! สวยแบบนั้น ยิ้มแบบนั้น ฆ่ากรูเลยเซ่!! ฆ่ากรู!! / นอนตาย..)

”หน้าผมมีอะไรติดอยู่เหรอ มองแบบนั้น”
”เอ๋? เอ่อ..ขอโทษค่ะ”
”ถ้าเธอชอบล่ะก็ ผมให้เธอมองนานๆเท่าที่อยากมองเลยล่ะ”
”อ..เอ่อ...คะ เอ๋??”

ตอน : ว่าด้วยการเรียกชื่อ

“อ่าว? มิยาโมโตะซัง จะกลับบ้านแล้วเหรอ?”
”ค่ะ ใช่”
”ดีจัง ผมก็กำลังจะกลับเหมือนกัน เราไปด้วยกันเถอะ”
”ค่ะ!”
”งั้นผมจะไปส่งที่สถานีนะ”

- ระหว่างทางเดินกลับ -

”เธอรู้รึเปล่าว่าผมมีน้องชายน่ะ”
”ค่ะ ถ้าจำไม่ผิดเรียนอยู่ที่เซนต์รูดอล์ฟใช่มั้ยคะ?”
”อืม..แต่ว่าเค้าเกลียดเวลามีใครเรียกว่า น้องชายฟูจิ น่ะ”
”ชั้นเข้าใจนะคะ เพราะทุกคนมีชื่อของตัวเอง ก็ต้องอยากถูกเรียกด้วยชื่อตัวเองอยู่แล้ว”
”งั้นเหรอ? ชื่อน่ะ..มันมีความหมายมากเลยสินะ”
”ค่ะ!”
”ถ้างั้น..เธอเรียกชื่อจริงของผมได้มั้ยล่ะ”
”อ..เอ่อ”
”ไม่อยากเหรอ?..ถ้าเธอเรียกชื่อผมล่ะก็ ผมจะมีความสุขมากเลยนะ”
”เอ๋!?”

-- และแล้วก็มาถึงสถานี --

”เร็วจังเลย..เวลาน่ะผ่านไปเร็วมากเลยนะ เวลาผมอยู่กับเธอ”
”ชั้นก็คิดอย่างนั้นค่ะ งั้นชั้นขอตัวนะคะ”
”กลับบ้านน่ะ ระวังตัวด้วยล่ะ!” ( อ๊ายย~~เจ้าชายเป็นห่วงเหรออ~)

ตอน : ไอ้คุณชายขี้แกล้ง =A="

ในเกมมันจะมีหัวข้อให้ชวนคุยมากมาย แต่เฉพาะกับฟูจินี่แหละ..
คุยเรื่องอะไรพี่ท่านก็แกล้งนังเอ๋อมันไปซะหมด - -"

1.
”อรุณสวัสดิ์ค่ะรุ่นพี่ฟูจิ”
“เธอเองเหรอ เห็นมาที่นี่บ่อยจังนะ คิดถึงผมเหรอ?” (ติดเชื้อชี่มาเรอะ!?)
“เอ๋?? เอ่อ...ชั้น...ไม่”
“ฮะๆๆ ล้อเล่นน่า”

2.
”อีกไม่นานก็จะเตรียมงานเสร็จแล้วสินะคะ”
“นั่นสิ..พอคิดว่าเวลาที่ผมได้ทำงานกับเธอกำลังจะจบลง ผมรู้สึกเหมือน...”
“เหมือนอะไรคะ?”
“เหมือนว่าผมจะชอบอาหารเผ็ดขึ้นมาจริงๆแล้วน่ะสิ”
“เอ๋?..รุ่นพี่ไม่ได้รู้สึกเศร้าหรืออย่างอื่นเลยซักนิดเหรอคะ”
“หืม..เข้าใจแล้ว เธอคิดแบบนั้นงั้นสิ? ผมมีความสุขมากเลยนะ”
“อ..เอ่อ”
“เธอน่ะ เศร้ามากเลย..ไม่ใช่เหรอ?” (อร๊ากก มียั่วเรอะ!)
“รุ่นพี่น่ะ!! อะไรกันคะ!” 

3.
“มือของรุ่นพี่เนี่ย ใหญ่จังเลยนะคะ เทียบกันแล้วมือชั้นเล็กนิดเดียว”
“เหรอ ดีจัง งั้นถ้าจับมือกันก็ไม่มีปัญหาใช่มั้ย?”
“เอ๋!?”
“คราวหน้าเราจูงมือกลับบ้านด้วยกันนะ”
“อย่าแกล้งกันสิคะรุ่นพี่!” ( เฮ้ย! รีบตอบตกลงเซ่!! โว้ยย เอ๋อเอ๊ย! ) 

4.
“รุ่นพี่..อ่านอะไรอยู่เหรอคะ”
“หืม? ไม่รู้จะดีกว่านะ”
“เอ๋? พูดอย่างนั้นชั้นก็ยิ่งอยากรู้สิคะ”
“งั้น..จะเก็บเป็นความลับได้รึเปล่าล่ะ”
“ค่ะ”
“อืม..นี่น่ะ ไดอารี่ระหว่างผมกับเทะสึกะไงล่ะ”
“อ๋อ..แลกไดอารี่กันนี่เอง......ห๊า!!?? ตายล่ะ ชั้น..ได้ยินเรื่องไม่น่าได้ยินเข้าแล้ว!?”
“ฮะๆๆ ล้อเล่นน่ะ!” ( แต่แอบจริงชิมี๊? 55+ ) 

5.
“รุ่นพี่..ชอบผู้หญิงแบบไหนเหรอคะ”
”อืม..นิ้วเธอนี่สวยจังน๊า”
”เอ๋? ม..ไม่หรอกค่ะ ชั้นทำงานบ้านน่ะ ก็เลย..”
”แต่สำหรับผมแล้วสวยมากเลยล่ะ..อ้อ นี่ผมตอบคำถามเธอไปแล้วนะ”
”เอ๋??”
”ผมไปนะ บาย” ( กร๊ากก มายั่วแล้วก็ชิ่ง..เอ๋อมันโง่ มันไม่เก็ตหรอกพี่ขา!! )

ตอน : เดทแบบไม่ประมาท (หนีเทะเที่ยว?)

เหตุเกิดในวันที่ 28 เดือน 8 วันที่ 8 ในเกม ฟูจิโทรมาชวนไปดูหนัง
เอ๋อก็นั่งซึ้งไปกับคำพูดในหนัง พอออกมาจากโรงก็เลยชวนเจ้าชายคุย 

“ชั้นชอบประโยคสุดท้ายที่พระเอกพูดจังเลยล่ะค่ะ”
”ประโยคไหนเหรอ?”
”คือ..ฉากในปราสาท ฉากที่พูดกับนางเอกที่ความจำเสื่อมแล้วจำเค้าไม่ได้ว่า..”
”อืม”
”ผม..คือ..คุณ...เอ่อ”
”....”
”ผม...กับคุณ อะไรน๊า!”
“......”
”รุ่นพี่จำได้รึเปล่าคะ”
“อืมม..คงไม่ใช่อย่างที่เธอพูดหรอกมั้ง”
“เอ๋? จำได้สินะคะ”
“แต่ว่านะ..ประโยคที่มาจากความคิดตัวเองน่ะ..ดีกว่าประโยคในหนังจริงมั้ย”
“เอ๋?”

”มีเพียงสิ่งเดียวที่ผมอยากให้คุณจดจำไว้...นั่นคือผมจะรักคุณตลอดไป”

”อะ..เอ๋ ประโยคในหนังนี่คะ”
”เพิ่งรู้เหรอ? (หัวเราะ)”

( ละลายตายคาจอ...ใช้เสียงนั่นพูดแบบนั้น...ตายแบบมีความสุขแล้วล่ะ )

ตอน : แผนหลอกเจ้าชาย

”เป็นอะไรไปน่ะ คาโอริจัง? ดูหน้าเครียดๆนะ”
”รุ่นพี่ฟูจินี่เอง..ชั้นดูเป็นอย่างนั้นเหรอคะ”
”อื้ม ดูเหมือนเทะสึกะเข้าไปทุกทีแล้วนะ” ( กร๊ากก โดนหลอกด่าว่าแก่ )
”เอ๋!?”
”ล้อเล่นน่ะ..มีอะไรไม่สบายใจรึเปล่า ให้ผมช่วยได้มั้ย?”
”เอ่อ..ไม่มีอะไรสำคัญหรอกค่ะ”
”ไม่สำคัญ? หรือเธอไม่อยากบอก”
”เอ่อ คือ..เปล่าค่ะ..ที่จริงแล้ว...”
”หรือว่าเธอจะกังวลเรื่องเต้นรำในงานวันสุดท้าย?” (อ๊าย~ฉลาดได้โล่ค่ะเจ้าชาย)
”ค่ะ..คือชั้นพยายามหัดก้าวเท้าแล้ว แต่อ่านหนังสือเท่าไหร่ก็ไม่เข้าใจ” (โง่ไงเอ๋อ)
”อ่านเอาอย่างเดียวน่ะจับจังหวะไม่ถูกหรอก ต้องลองซ้อมกับคู่ด้วย”
”ค่ะ..แต่ว่าชั้นเหยียบเท้าคู่ซ้อมประจำเลย..แถมชั้นยังไม่ค่อยว่างไปซ้อมอีก”
”งั้นเธอมาเต้นคู่กับผมมั้ยล่ะ”
”เอ๋!? ต..แต่ว่า”
”ไม่ดีเหรอ?” ( พยักหน้าไปเลยเอ๋อ เซย์เยสด่วน! )
”เปล่าค่ะ ชั้นดีใจมากเลย แต่..”
”ไม่เป็นไรหรอก ถ้าเธอคู่กับผมก็ไม่ต้องกังวลเรื่องซ้อมแล้วล่ะ วันจริงผมจะเต้นนำเธอเอง”
”..เอ่อ..ค่ะ”

ตอน : SukiKamo?

“คาโอริจัง..กำลังรออยู่เลย”
”เอ๋? รอชั้นเหรอคะ”
”..ผมได้ยินมาว่าช่วงนี้เธอทำงานหนักมากเลย” (เรอะ? เห็นแต่เดินอ่อย)
”เอ่อ ไม่หรอกค่ะ”
”อย่าทำอะไรฝืนเกินกำลังนะ”
”อ...ค่ะ”
”ถ้าเกิดเธอไม่สบายขึ้นมา ผมจะเสียใจเอามากๆเลย”
”เอ๋? เอ่อ..” (สังเกตบทพูดเอ๋อจะมีไม่มาก - -")

ตอน : หนีเที่ยวอะเกน

มาอีกแล้วครับจ้ะ โทรศัพท์ชวนไปเดท แล้วเราก็นัดกันที่สถานี
ฟูจิพาเอ๋อไปเดินที่สวนพฤกษชาติ ได้บรรยากาศดิบๆ
พี่ท่านก็พาชมนกชมไม้กันไปเรื่อยเปื่อยแบบผู้ดีมีสกุลไม่มีหม้อสถุลเหมือนชี่
ไปๆมาๆเจ้าชายกับเอ๋อก็มานั่งพักกันที่สวนสาธารณะ 

“ชั้นน่ะ..อิจฉารุ่นพี่จังเลยนะคะ ไม่ใช่แค่เก่งเทนนิส แต่เก่งไปหมดทุกอย่าง”
”งั้นเหรอ”
“สมกับที่ถูกเรียกว่าอัจฉริยะจริงๆเลยค่ะ”
”ผมไม่ใช่อัจฉริยะหรอกนะ..ทุกอย่างน่ะผมพยายามฝึกเอาต่างหาก”

(เอ๋อนึกได้ว่าเคยเห็นฟูจิเหวี่ยงเวตแรคเก็ต 8 กิโลพันครั้ง)

”ไม่ได้อัจฉริยะแต่เกิด..แต่ที่อัจฉริยะได้เพราะว่าพยายามสินะคะ”
”ใช่..จะว่าไปเธอน่ะก็อัจฉริยะเหมือนกันนะ”
”เอ๋? ตรงไหนเหรอคะ?” (โง่อัจฉริยะไงเอ๋อ)

”ก็..อัจฉริยะในด้านที่ทำให้ผมมีความสุขไง”

”อ๊ะ? เอ๋..แกล้งกันอีกแล้วเหรอคะเนี่ย”
”..(หัวเราะ)”

ตอน : The Prince of Pool?



(ภาพนี้ไม่เกี่ยวแต่อีเวนท์เดียวกันอยากลง ป๋าเท่~~!! มาดเจ้าพ่อเซี่ยงไฮ้)

ก่อนจะแข่งเกมกัน..เอ๋อยังโดนฟูจิหลอกว่าจะใส่ผ้าเตี่ยวซูโม่ลงแข่งแทนชุดว่ายน้ำ
(ใช้เซนส์นิดนึงเอ๋อ คุณชายขนาดนั้นจะใส่เรอะ)
ตอนแข่งไม่มีอะไร คล้ายๆกับชี่ เอ๋อพยายามเชียร์สุดใจ
แต่ของฟูจินี่พิเศษตรงคำบรรยายของเคนทาโร่

“โอ้โห! ฟูจิซังเร็วมากครับ อะไรเนี่ย! ตาที่ปิดมาตลอด ตอนนี้เปิดแล้วครับ!!”
(กร๊ากก เอาจริงสินะ เบิกเนตรสะพรึงแบบนั้น)
และแล้วฟูจิก็ชนะไปจนได้ ด้วยพลังแห่งรักของเอ๋อ  - -"

ตอน : Let’s go to Gakuensai~!

ฟูจิชวนเอ๋อมาเดินดูงาน แล้วเลือกมาที่ร้านมอนจายากิของยามาบูกิ
เซ็นโงคุเลยออกมาแจกหม้อ..เอ๊ย ออกมารับแขก (สีส้มคือเซ็นโงคุนะครับจ้ะ)

“อ่าว? ฟูจิคุง นั่นแฟนเหรอ?”
”ใช่”
”เอ๋??”
”แย่จังแฮะ..ถ้าเธอยังไม่มีแฟนล่ะก็ ชั้นจะชวนเธอไปเดินแท้ๆ”
”ไม่มีทางเซ็นโงคุ..เธอเป็นผู้ช่วยที่มีค่ามากสำหรับผม” (ใช้ boku ไม่ได้ใช้ bokutachi นะ หึๆ)
”เอ่อ..เราไปที่อื่นกันดีมั้ยคะ”
”แย่จังแฮะ..แล้วมาใหม่นะถ้าเธอหลบฟูจิมาได้ อ้อ! คราวหน้ามาคนเดียวล่ะ!”
”หุบปากน่ะ เซ็นโงคุ” ( อ๊าย~หึง? เนตรสะพรึงมาซะแล้ว 55+ ) 

หลังจากนั้นเราก็ไปบุกคาเฟ่รูดอล์ฟฮ่ะ
ฟูจิเรียกยูตะคุงมานั่งคุยด้วยกัน คุณน้องเธอเลยออกอาการกริ้ว

“พี่พาแฟนมาด้วย แล้วยังจะให้ชั้นมานั่งคุยอีกคนเนี่ยนะ!?”
”แค่สองสามนาที ไม่เป็นไรใช่มั้ยคาโอริจัง?”
”อ๋อ ค่ะตามสบาย” (แต่เอ๋อแอบคิดในใจ ว่าทำไมฟูจิไม่แก้ที่ยูตะเข้าใจว่าเอ๋อเป็นแฟน)

แล้วฟูจิก็นั่งคุยนั่งแกล้งยูตะ จนน้องเธอรีบขอตัวเผ่นไปทำงาน
เอ๋อเลยเก็ตว่าที่ยูตะไม่ค่อยชอบคุยกับพี่เพราะโดนแกล้งบ่อย

“ชั้นว่า..ชั้นเริ่มเข้าใจยูตะคุงขึ้นมาแล้วล่ะค่ะ”

”เหรอ..งั้น..เธอมาเป็นพี่สาวของยูตะมั้ยล่ะ?”

”เอ๋? เอ๋???” ( เฮ้ย! ทำไมไม่รีบตกลง! )
”ฮะๆ ล้อเล่นน่ะ”

หลังจากนั้นเราก็พากันเดินออกมาจากร้าน
ยูตะเลยหันมาถามเอ๋อว่าอยู่กับพี่ชายคงหงุดหงิดแย่เลย
เอ๋อเลยคุยๆไปว่าโดนแกล้งบ่อยเหมือนกัน
ยูตะก็บอกเราสองคนมันก็ชะตากรรมเดียวกัน
(เข้าทางพี่สาวเสร็จเข้าทางน้องชายต่อ?)

”พวกเธอสองคนคุยอะไรกันน่ะ?” (ฟูจิโผล่พรวดมาพอดี)
”อ..เอ่อ เปล่าค่ะ”
”นี่พี่”
”หืม?”

”อย่าทำให้เธอร้องไห้ล่ะ!” ( ต่อไปจะจีบยูตะ! น่าร๊าก~ ) 

”ยูตะ..พูดอะไรน่ะ?..เรื่องแบบนั้น..ไม่มีทางเกิดขึ้นอยู่แล้ว”

(เอ๋อยังงงอยู่ แต่นอกจอ อ๊ายย >w<~ แอบเท่นะค๊า)

ตอน : Because you're my Genius~!

“หาอยู่พอดีเลย คาโอริจัง”
”รุ่นพี่ฟูจิ..”
”ไปเต้นรำกันเถอะนะ”
”ต....แต่”
”วางใจผมเถอะ”



-- หลังเต้นรำจบ ที่สวนสาธารณะ -- 

“รุ่นพี่คะ..ทำไมถึงชวนชั้นมาเต้นล่ะคะ..ทั้งที่มีคนที่เหมาะกับรุ่นพี่อยู่อีกมากแท้ๆ”
”...เธอไม่รู้เหรอ?”
”..ค่ะ”
”ไม่รู้จริงๆน่ะ?” ( จริงๆครับจ้ะ มันโง่วววว )
”เอ๋?”
”ผมเคยบอกใช่มั้ย..ว่าเธอเป็นอัจฉริยะสำหรับผมน่ะ”
”นั่นมัน เรื่องล้อเล่นไม่ใช่เหรอคะ”
”ทุกคนมีด้านอัจฉริยะของตัวเองทั้งนั้นแหละ..อย่างเธอคืออัจฉริยะด้านความพยายาม”
”เอ๋??”
”เธอพยายามทำงานแล้วก็ช่วยเหลือพวกผมมาตลอด”
”เอ่อ..แต่ว่า..ก็แค่นั้นเองนะคะ”

”สำหรับผมแล้วแค่นั้นก็พอแล้วล่ะ..เท่านี้เธอก็มีเสน่ห์ที่สุดในสายตาผมแล้วล่ะนะ”

”เอ๋???”
”ผมจะให้คำตอบสำหรับคำถามสุดท้ายนะ”
”สุดท้าย..ที่ว่าทำไมรุ่นพี่ถึงตามหาชั้นน่ะเหรอคะ”

”...นั่นเพราะ...ผมชอบเธอ”

”เอ๊!? เอ่อ..แกล้งชั้นอีกแล้วเหรอคะ”
”ไม่ใช่”
”อ..เอ่อ”

”ผมจริงจังนะ..ผมชอบทุกอย่างที่เป็นเธอจริงๆ”

”จ..จริงเหรอคะ”
”แน่นอนสิ”
”จริงๆ....จริงๆเลยนะคะ?”
”อา..เพราะผมแกล้งเธอมากไปจนเธอไม่เชื่อผมสินะ ผมผิดเอง..ผมขอโทษ”
”ย..อย่าโทษตัวเองเลยค่ะ”
”แล้ว....เธอล่ะ.....เธอ...?”
”ชั้นก็ชอบรุ่นพี่ค่ะ! ชอบรุ่นพี่มากๆเลย”
”อา..ดีใจจังที่เธอไม่เกลียดผม”
”ไม่มีทางเกลียดได้หรอกค่ะ...ก็ชั้นชอบรุ่นพี่จริงๆนี่นา”
”ผมก็ชอบเธอ..จริงๆเหมือนกัน”
”รุ่นพี่....” ( โอ๊ย ทำไมมันสารภาพรักกันน่ารักเง้! )

”แต่ว่านะ ผมนิสัยเสียตรงที่ชอบแกล้งผู้หญิงที่ชอบน่ะสิ”
”ไม่เป็นไรหรอกค่ะ..จากนี้ตลอดไป..รุ่นพี่แกล้งชั้นได้ตามสบายเลย”

”อา..แต่ว่าผู้หญิงที่ผมอยากจะแกล้งน่ะ..มีแค่เธอคนเดียวเท่านั้นนะ”

”..ค่ะ”

บทส่งท้าย~ณ ลานสกี



“รุ่นพี่เนี่ยเก่งสกีจังเลยนะคะ”
”ผมมากับครอบครัวทุกปีน่ะ” (โอ๊ย คุณชายย!)
”เก่งไปซะทุกอย่างเลยนะคะ สมเป็นอัจฉริยะจริงๆ”
”เธอเรียกผมว่าอัจฉริยะอีกแล้วนะ..”
”..ขอโทษค่ะ”
”ไม่เป็นไร เพราะเธอเข้าใจความหมายของมันแล้วนี่”
”ชั้น..ก็จะเก่งสกีขึ้นเหมือนกันถ้าชั้นพยายามฝึก ใช่มั้ยคะ?”
”อืมม...ไม่รู้สิ”
”เอ๋?”
”ฮะๆ ผมโกหกน่ะ ไม่ต้องห่วงนะ ผมจะเป็นโค้ชให้เธอเอง”

”เวลาเร่งให้เร็วทีไร ชั้นเกือบตายทุกทีเลยค่ะ”
”แต่ผมก็สอนวิธีล้มแบบถูกต้องให้แล้วนี่นา ไม่เป็นไรแล้วนะ”

”แล้วถ้าชั้นพุ่งเข้าไปในป่า ถูกหิมะทับล่ะคะ”
”ผมก็จะไปขุดเธอขึ้นมาเอง” (กร๊ากก ขำไม่ไหวแล้ว นึกภาพฟูจิถือจอบไปขุดเอ๋อ)

”ชั้นชักไม่เข้าใจแล้วสิว่ารุ่นพี่น่ะเข้มงวดหรือว่าใจดีกันแน่”
”ผมจะดีกับเธอเสมอนะ ถ้าเป็นประโยชน์กับเธอล่ะก็”
”ก็บางครั้งรุ่นพี่ยิ้มน่ากลัวนี่คะ” (เค้าเรียกเนตรสะพรึงใช้ตอนหึงเทะลูก)
”ยูตะก็พูดแบบนั้นเหมือนกัน..อา..พายุหิมะกำลังจะมาแล้วสิ”
”ค่ะ..”
”หนาวมั้ย?”
”ไม่หรอกค่ะ..ตอนนี้ยังไม่หนาว”
”งั้นใส่นี่สิ”
”นี่มัน..ผ้าพันคอของรุ่นพี่นี่คะ”
”เธอใช้เถอะ ผมไม่หนาวหรอก”

'กลิ่นหอมของรุ่นพี่ฟูจิ....' (โฮกก เปลี่ยนตัวกันบัดนาวเลยเอ๋อ!)
“เรามาแข่งสกีไปที่บ้านพักกันเถอะ คนชนะต้องทำอาหารเย็นนะ!”
”เอ๋? ปกติ..ต้องคนแพ้ทำไม่ใช่เหรอคะ?”
”แต่ตอนนี้..คนชนะต้องทำ”
”ย..อย่าบอกนะคะ ว่ารุ่นพี่จะทำ...ไอ้นั่น”
”..ใช่แล้ว (หัวเราะ)”

”ต...ตายล่ะ!” (ใช่ ตายแน่เอ๋อ แซนด์วิชสูตรพิเศษนั่น 55+) 

ENDING COMEDY~! (ไม่หวานเท่าชี่แต่น่ารักน๊า~>w<~)


 

ฉากที่ฟูจิประกวดกลุ่มร้องเพลงฮ่ะ (ทำให้นึกถึงคอนเสิร์ตทงบังยังไงไม่รู้)

=*=*=*=*=*=*=

ปอลอ. รีพอร์ตคราวนี้ทำขึ้นเพื่อซานาดะโดยแท้จริง (เกี่ยวยังไงน่ะเหรอ หึๆ)
ปอลอลอ. มันจะมีเฟตสามรึเปล่าเนี่ย ( / ใครสน!? )

credit pic. : levelup (ลองถ่ายเองดูแล้วแต่มัวไปหมดเลย -*-)

ซ่อมลิงค์ชี่ให้แล้วเน๊อ แทงคิ้วที่บอกคร้าบปอยิ้มซัง~ 

(อีดิทหลายรอบเหลือเกิน - -" พิมพ์แล้วติดกันเป็นพรืดไปหมด)

edit @ 16 Oct 2007 12:15:37 by *๐:*BerryZ_ねこ*:๐*

edit @ 24 Oct 2007 20:23:40 by *๐:*BerryZ_ねこ*:๐*

เกิดอาการอยากจะอัพ แต่ไม่รู้จะอัพเรื่องอะไร
หากินง่ายๆกับนี่เลย กักคุเอ็นไซ เวอร์ชั่นเท็นไซแว่นกระจก (ขำ)
เพราะตั้งใจว่าจะไม่อัพแฮพมันนั่นแหละ =3=

คำเตือน
1. ยาวนรก ยาวมากก ประหนึ่งนิยายรักอมตะอิงประวัติศาสตร์
2. เหมาะกับคนไม่เคยเล่น เพราะถ้าเล่นแล้ว อาจเกิดอาการง่วงนอน
3. เหมาะกับคนไม่คิดจะเล่น เพราะมันจะทำให้ท่านหมดอารมณ์อยากเล่นทันที
4. ไม่ใช่ฟิคที่เราแต่ง ถ้าจะโทษความหม้อ ไปโทษครีเอทีฟโคนามิโน่น

=*=*=*=*=*=*=*=*=

มหากาพย์อีเลียด :รักวุ่นวายของเจ้าชายหม้อรั่ว

เริ่มเกมมาเหมือนทั่วๆไป แนะนำเล็กน้อย แล้วเอ๋อก็จะได้เป็นผู้ช่วยงานโรงเรียนและแล้วในวันล่าเหยื่อ(?)..เราก็ได้เจอกับเจ้าชายแว่นกระจก..



“รุ่นพี่โอชิทาริคะ”
”อ่าว ว่าไงคุณผู้ช่วย”
”มิยาโมโตะ คาโอริค่ะ จำชื่อชั้นได้รึเปล่าคะ”
”แน่นอน เป็นชื่อที่น่ารักมากเลยล่ะ” (โห ไอ่หม้อ..โผล่มาทีแรกก็แจกเลยเรอะ?)
“เอ๋? แต่ทั้งพ่อกับแม่ชั้นก็ใช้ชื่อ มิยาโมโตะเหมือนกันนะคะ”
“ชั้นหมายถึงชื่อจริงของเธอ ไม่ใช่นามสกุล”
“ชื่อของชั้น..เหรอคะ”
“จะให้พูดอีกครั้งก็ได้ ว่าชื่อของเธอน่ะน่ารักมาก” (..ยัง มันยังกระหน่ำแจกต่อไป)
“เอ่อ....ค่ะ”
“ฮะๆ หน้าของเธอตอนอายนี่ก็น่ารักนะ” ( แจกอีกแล้ว! ลดแลกแจกแถม! )
“อ...เอ่ออ” ( เจอหม้อตระกูลชี่ อึ้งไปเลยสิเอ๋อ )
“แล้ว มีอะไรเหรอถึงมาหาชั้น”
“ไม่มีอะไรหรอกค่ะ แค่เห็นรุ่นพี่ยืนอยู่แถวนี้”
”คราวหน้าถ้าเจอชั้นก็ไม่ต้องเก้ๆกังๆหรอก เรียกชั้นได้เลยนะ”
”ค่ะ ขอโทษด้วยนะคะ”
หลังจากนั้นเอ๋อจะเดินเลี่ยงออกไป อิชี่จะแอบพูดจามีเลศนัย
[...เป็นผู้หญิงที่น่าสนใจจังนะ...] (เริ่มวางแผนชั่วแล้วใช่มั้ย!?) 

ตอน : ของขวัญจากเอ๋อแด่ชี่

“รุ่นพี่โอชิทาริ กำลังตามหาอยู่พอดีเลยค่ะ”
”หือ? มีเรื่องอะไรเหรอ”
”อ๋อค่ะ..นี่เป็นของขวัญ ชั้นให้ค่ะ”
”ให้ชั้นน่ะเหรอ?”
”ใช่แล้วค่ะ”
”ขอบใจมากนะ เปิดเลยได้มั้ย”
”ตามสบายค่ะ”
”อะไรนะ...โอ๊ะ! สายรัดข้อมือนี่นา..แถมยังของมียี่ห้อด้วย”
”ชอบรึเปล่าคะ?”
”อา..จะรักษาอย่างดีเลยล่ะ”
”ดีเลยค่ะ! เพื่อนชั้นต้องดีใจมากแน่ๆเลย”
”เอ๋? เพื่อนเหรอ?”
”ค่ะ”
”เดี๋ยวนะ...นี่ไม่ใช่ของๆเธอ?”
”ชั้นแค่เป็นคนส่งของเท่านั้นเองค่ะ” ( เฟดเอ็กซ์มาเอง..จ๊อบพิเศษใช่มั้ยเอ๋อ? )
”...ของขวัญให้ชั้น..ไม่ใช่จากเธอหรอกเหรอ..”
”คนที่ให้เป็นเพื่อนชั้นน่ะค่ะ เธอขอให้ชั้นช่วยเอามาให้ รู้สึกว่าการ์ดจะอยู่ข้างในใช่มั้ยคะ?”
”ใช่....อยู่นี่”
”ลองอ่านดูสิคะ?”
”อย่าพูดว่า ลองอ่านดู แต่ควรจะบอกว่านี่ไม่ใช่ของจากเธอตั้งแต่แรก..”
”เอ๊ะ? เอ่อ?? ชั้น..ไม่ได้บอกหรอกเหรอคะ ขอโทษด้วยค่ะ!”
”ช่างเถอะ..บอกเพื่อนเธอด้วยว่าชั้นขอบคุณ”
”ค่ะ..รุ่นพี่เนี่ยป๊อบจังเลยนะคะ?”
”งั้นเหรอ? ชั้นไม่เห็นรู้เรื่องเลย”
”ก็เพื่อนของชั้นน่ะ มีตั้งหลายคนที่เป็นแฟนคลับรุ่นพี่”
”..แล้วเธอเป็นหนึ่งในนั้นด้วยรึเปล่าล่ะ?”
”ชั้นเหรอคะ? เอ่อ..ไม่เคยมีใครมาชวนชั้นไปเข้ากลุ่มแฟนคลับหรอกค่ะ”

”..แล้วเธออยากจะมาเป็นแฟนชั้นรึเปล่าล่ะ”

”เอ่อ..แน่นอนค่ะ! ชั้นจะเป็นแฟนรุ่นพี่ด้วย”

“จริงน่ะ? ถ้ามีคนน่ารักอย่างเธอมาเป็นแฟน ชั้นคงมีความสุขมากแน่ๆ”

( ฝาหม้อลอยกระแทกหัวกรูอย่างจังเลยนะชี่ =A=" ) 

ตอน : ของขวัญจากชี่แด่เอ๋อ

หลังจากนั้นชี่จะบอกว่าอยากได้ของขวัญจากเอ๋อ
เอ๋อถามไปว่าอยากได้อะไร ชี่ก็บอกเป็นภาษาที่เอ๋อไม่เข้าใจแล้วบอกอีกว่า

"ถ้าเธอให้มันกับชั้นเมื่อไหร่..ชั้นจะมีของขวัญให้เธอ"

และแล้วด้วยความมานะ เอ๋อก็ไปตามล่าหามาให้จนได้

“รุ่นพี่โอชิทาริ”
”ว่าไง..วันนี้เธอน่ารักจังนะ” (อ้วกก เปิดมาก็ง้างหม้อเลยเรอะแก)
”เอ๊ะ!? เอ่อ..ชั้น...ม..ไม่”  
”ไม่ต้องคิดมากน่า แค่คำทักทายธรรมดา” (บ้านแกทักคนอื่นแบบนี้เองเรอะ!?)
”...เหรอคะ แค่ทักทาย”
”ว่าแต่มีอะไรล่ะ?”

แล้วเอ๋อก็ยื่นของที่ชี่บอกว่าจะเอาเมื่อคราวก่อนให้
ชี่ถึงกับอึ้งในความ try to do ของเอ๋อ

”..จริงสิ ชั้นบอกไว้ว่าจะมีของให้เธอสินะ”
”ไม่เป็นไรค่ะ ไม่ต้องหรอก”
”เอ้า..ให้รางวัลเป็นลูบหัวก็แล้วกัน” (แล้วมันก็ลูบหัวเอ๋อ)
”ขอบคุณมากค่ะ”
”..ทำไมเด็กคนนี้ถึงได้ซื่ออย่างนี้เนี่ย” (เออ..โง่ให้แกหลอกไง -*-)

ตอน : แคนดี้จังที่รัก

“งานเป็นยังไงบ้างคะรุ่นพี่โอชิทาริ”
”ก็ไปได้เรื่อยๆน่ะ มีปัญหานิดหน่อยเหมือนกัน”
”งั้นเหรอคะ”
”เธอดูเหนื่อยๆนะ เอางี้! ชั้นมีอะไรจะให้”
”เอ๋? จริงเหรอคะ?”
”เอาล่ะ! นี่คือ..แคนดี้จัง~!” (โปรดจิ้นชี่ทำหน้าแอ๊บแบ๊ว.../ วิ่งไปล้วงคอ)
”ข..ขอบคุณค่ะ..แต่ว่าทำไมต้องใส่ [จัง] ให้แคนดี้ด้วยล่ะคะ” (เอ�