อาจารย์กับลูกศิษย์ที่สามัคคีร่วมใจกันทำอะไรบางอย่าง

ฮิบาริที่มุ่งมั่นจะอาละวาด กับดีโน่ที่ตั้งอกตั้งใจซัพพอร์ตอยู่ข้างหลัง

ศึกชิงตำแหน่งคู่เคะอันดับหนึ่งระหว่าง R27 VS D18 ( หรือ 18D )

(แล้วฮิบาริทำผิดอะไร ทำไมทุกคนต้องหันหน้าหนีวะคะ ฮ่าๆ)

มาคิดๆดูแล้วก็เคะกันทั้งทีม เพราะงั้นศึกชิงแหวนอุเคะ(?)เริ่มได้

สึนะ : อุเคะฟาดหาง~!

ดีโน่ : เคียวย๊าา~! มาให้ฟาดแส้ซะดีๆม๊าา~

รีบอร์น : รับกระสุนดับเครื่องชนไปซะสึนะ

ฮิบาริ : ทำไมมารุมตูคนเดียวล่ะเว้ยย!?

แค่เคะยังพอรับได้ แต่ดันแร่ดด้วยนี่รับไม่ได้เฟ้ย รุมมัน!

สึนะ : จะตกหน้าต่างแล้วว จะตกจริงๆแล้วนะเฟ้ยยย!

 เห็นยังงี้ตูก็เป็นหัวหน้านะเฮ้ย!

พอสู้กันไปๆมาๆมันก็ม่อยกระรอก

 ..สลับคู่กันซะงั้นน่ะเฮ้ย!??

ก็ไม่คิดว่าจะมีคู่นี้อยู่ด้วยหรอก..แต่ว่า

มือข้างนั้นตั้งใจจะทำอะไรไม่ทราบครับคุณรีบอร์น!??

สรุปมันคือฮาเร็มของป๊ะป๋า?

รีบอร์น : เด็กกรูเองครับ

ความรักระหว่างอาจารย์กับศิษย์เก่ามันช่าง..

( ตกลงว่าจะเอากันยังงี้ใช่ป่ะ จะเอาคู่นี้ให้ได้เลยใช่มะ? )

ฮิบาริ : ได้เสียเซ่ ยุ่งกับของๆคนอื่น มายิงกันให้ไส้ทะลักเลยม๊า!

(ไปแลกอาวุธกันตั้งแต่เมื่อไหร่ ก๊ากก)

จริงๆปืนมันก็เท่ห์ดีแฮะ..เปลี่ยนไปเป็นมือปืนดีกว่าป่ะ?

จริงๆแล้วมันต้องคู่รุ่นพี่รุ่นน้อง

(สึนะพยายามจะเสะให้ได้ แต่ประทานโทษ ดูผลลัพธ์กันเอาเอง)

ศึกชิงดีโน่ระหว่างหัวหน้าวองโกเล่กับผู้พิทักษ์แห่งเมฆา

และแล้วภรรยาหลวง ภรรยาน้อยและกิ๊กกิตติมศักดิ์ก็รู้ความจริง

"ตกลงลื้อนอกใจพวกอั๊วใช่ม๊ายยยย!!"

ตามหลังหัวหน้าอย่างอั๊วมาซะดีๆ เจ้าพวกลิ่วล้อทั้งหลาย

( เก็บกดจากบทยามาซากิสินะพี่ท่าน )

นะ....นั่นมัน

รีบอร์น : เอ...ไอ้กล้องอันนี้ทำไมมันมองอะไรไม่ค่อยเห็นเลยล่ะฟะ

(ท่าชี้นิ้วของสึนะที่เจ้าตัวยืนยันหนักแน่นว่าไม่แร่ด)

อาณาจักรมาเฟียแลนด์แห่งข้าพเจ้า
ถึงก่อนได้เป็นรุ่นที่สิบเอ็ดเชียวนาเหวย

สึนะ : ฮัลเลลูย่า พระเจ้าประทานพร

ฮิบาริ : ใครถึงก่อนอั๊ว ตายสถานเดียว!

รีบอร์น : จะถึงแล้วเว้ยย อีกนิดเดียวว ฮัดช่าา

ดีโน่ : รอด้วยย รองเท้ามันหนักกกกก!!

ฮิบาริ : ตูเหยียบได้ก่อนเฟ้ย เจ้าพวกสัตว์กินพืช อย่าดึ๊งงงงง!!

แล้วเราก็จัดตำแหน่งในแฟมิลี่กันได้ตามลำดับ

..ว่าแต่ทำไมรุ่นที่สิบดูสว่างเจิดจ้าบอกไม่ถูก โอโม่ใช่ป่ะ โอโม่ใช่มะ?

ในที่สุดก็ได้ D18 กันอย่างสงบสุข

ว่าแต่..

ก็แล้วทำไมสึนะต้องไปยืนทำท่าสวยอยู่ตรงนั้นด้วยล่ะเฮ้ยยย!!??

(แสงก็ดันเป็นใจยังกะสปอร์ตไลท์ส่องอีกตะหาก)

รีบอร์น : เย็นนี้จะกินอะไรดี..

สึนะ : ..ตูประทังชีวิตด้วยมาม่ามาเดือนเศษแล้วเนี่ย

คาราเมลรีบอร์น..

ที่ดึงดันจะคาราเมลให้ได้..อา..มาเฟียประเทศไหนกันวะคะ

คาราเมลดีโน่..

โมเอ๊~~~โมเอ้~~ดูจะเป็นคาราเมลที่เหมาะที่สุดแล้ว

คาราเมลฮิบาริ..

ที่ทีแรกไม่ยอมทำ แต่ด้วยคำยืนยันหนักแน่นของสมาชิกอีกสามเลยจำใจ..

รุ่นที่สิบ..ที่ขู่เข็ญให้คนอื่นคาราเมล แต่ตัวเองเผ่นไปรูดเสา

สุดท้าย..

รูปถ่ายครอบครัว มีทั้งอาก๋งอาม่า อาตี๋และอาซ้อ

(กลั้นหัวเราะแทบตาย ก๊ากกกกกกก)

"พวกเราคือชินเซ็นออฟเทนนิส...."

"ไฮ้ย่า~!! พวกเราคือร้านเซย่ารับจ้างสารพัด"

"ชะอุ่ย...แล้วสูเป็นไผ"

"ใครใช้ให้เอาน้องชายชั้นไปทำเสื่อมเสียแบบนั้นย๊าา~!!"

"ลื้อไปไม่ล่ายน่ออาพัทคุง ไม่งั้นใครจะมาแยกขยะที่เหลาเต๊ง!"

"จะขาดแล้วครับท่านเพ่~~คุณงุร๊าาาา~~!!"

"ซารางแฮโยวว~วีอาร์ซึระกินชินกิ~"

"เอ่อ ฮิจิคาตะคุง เฮียขอยืมกระดาษหน่อยได้มั้ย พอดีที่เฮียมีแต่กระดาษทราย"

"ไม่มีเฟ้ย เห็นมั้ยเนี่ยว่าในมือตูก็มีแต่ขวดมายองเนส"

"ชะเฮ้ย กระดาษทรายเอ็งก็ยังจะเอาเรอะ ไอ้คุณกอริ??"

"ถ้าต้องเอาคุณโอทาเอะไปถู กระดาษทรายหยาบแค่ไหนชั้นก็เอาเฟ้ย!"

"คุณโอทาเอ่~~~!! ช่วยมาเป็นเสาเอกของผม....แอ๊ฟฟ!"

"รบกวนช่วยหายไปจากโลกทีนะคะคุณคอนโด้"

ฮาเซงาว่า : รู้สึกว่าไม่มีใครสนใจชั้นกันเลยแฮะ ชักเศร้าแล้วสิ

คุณกิน : ก็กลับไปหาคุณภรรเมียที่บ้านซะสิ จะมาบ่นกับตูทำเกลืออะไร

"คุณกินจะรับชั้นเป็นภรรยาแล้วเหรอค๊า~! งั้นต่อไปนางเอกของเรื่องก็คือซัทจังสินะคะ"

"ไม่ใช่เฟ้ย! นอกจากตาบอดแล้วหูยังหนวกอีกรึไงเนี่ยแม่คุณ"

"เมื่อกี้แว่วๆว่าใครจะเป็นนางเอกของเรื่องนะคะ?"

"ตูไม่ได้พูดเฟ้ย ไม่เคยพูดด้วย"

"ถ้าใครได้คุณกินไป คนนั้นก็ได้เป็นนางเอกสินะจ๊ะน่อ?"

"ชะเฮ้ย! อย่ามาตัดสินกันเองเด้! คนจะตายน่ะมันตูคนนี้นาเหวย"

"งั้นเรามาตัดสินกันเฉพาะลูกผู้หญิงก็แล้วกัน นินนิน"

"เอ่อ ตูรอดแล้วสินะ รอดแล้วใช่ป่ะ เพื่อนฝูงมาถ่ายรูปกันต่อเถอะเฮ้ย"

"อย่ามาทำเหมือนตัวเองไม่เกี่ยวนะย๊า! มาเลือกซะดีๆว่าใครจะเป็นนางเอก!"

"ชะ...แย๊กกกก"

(อาซึระ ลื้อมายืนทำอะไรตรงนั้น)

"แอ๊ฟฟฟฟ"

"หล่อนทำอะไรกับคุณกินของชั้นไม่ทราบ!"

"ท..โทยะโกะของตูข้าาา..ใครก็ได้เอาตูออกไปที๊~!!"

"อากาศวันนี้มันร้อนจังนะคะ"

"เอ่อ ก็อุณหภูมิห้องอ่ะนะ ว่าแต่ทำไมตูต้องมายืนถือร่มให้หล่อนด้วยเนี่ย"

"แค่ให้ถือร่มหัดมีปัญหา เดี๋ยวแม่ต่อยหน้าหงายนะคะ!"

"ก็ต่อยไปแล้วไม่ใช่รึไงล่ะเจ๊~~!!??"

"ช่วยตั้งท่าถ่ายรูปให้มันดีๆหน่อยไม่ได้รึไงคะคุณกิน"

"เอ..ไอ้กระดาษทรายเนี่ยมันหยาบเป็นสองเท่าเลยเหวย จะใช้ดีมั้ยหนอ ใช้ดีมั้ยเนี่ย"

"สนใจชั้นหน่อยสิคะ"

"ประเดี๋ยวเด้!....เอ่อ...กระดาษนี่มัน..."

"กระดาษมันสำคัญกว่าชั้นเหรอฟะ!!"

"ก็ลองเอาไปซับหน้าดูเด้ เนี่ย มันหยาบจริงๆเลยนะเฟ้ยแม่คุณ!!"

"คุณกินคะ เลือกเลยค่ะว่าจะให้ใช้ดาบไม้หรือเข็มขัด"

"เอ่อ..จะให้เฮียไปทำอะไรรือ"

"คือว่านะคะ ชั้นลองทำไข่เจียวแบบหวานๆที่คุณกินชอบมาน่ะค่ะ"

"อุแม่เจ้า....สาบานนะว่านี่ไข่เจียว หล่อนใช้อะไรรังสรรค์ไม่ทราบ"

"ทานสิคะ?"

"เอ่อ รู้สึกจะปวดหัวนิดๆน่ะ ถ้ายังไงเอาไว้ก่อนได้มั้ย แบบว่า...."

"จะไม่ทานงั้นเหรอคะ น่าเสียดายจัง..."

"กินก็กินวะ!! ไม่เหลือทางเลือกให้ตูรอดเลยนี่หว่าเฮ้ย!"

"อร่อยมั้ยล่ะคะคุณกิน? อีกซักคำสิคะ"

"ขอเวลาเฮียหลบไปทำใจซักนิดได้มั้ย เฮียอยากร้องไห้"

"ชินจัง~ช่วยมากับพี่ซักแป๊บนะจ๊ะ"

"เอ่อ..แล้วทำไมท่านพี่ต้องชักดาบออกมาด้วยล่ะครับ"

"กรรมของตู อยากร้องไห้ว้อยยย ไอ้คุณกินทำไมไม่บอกกกก!!"

"คุณคาซึระก็จะลองชิมดูมั้ยล่ะคะ?"

"เอ่อ..คือชั้นขอเสียสละชีพตนเองเพื่อเอโดะดีกว่าตายเพราะของในกล่องนี้น่ะนะ"

หนังสั้นเวอร์ชั่นตบตีแย่งชิงโอคิตะ (กร๊ากก)

"ซือเจ๊คร้าบบ คุณคอนโด้ฝากดอกไม้มาให้...."

"กรุณาหยุดอยู่ตรงนั้นเลยนะคะ อย่าได้สแลนก้าวออกมาแม้แต่กระเบียดนิ้วเดียว"

"คือดอกที่ผมคาบอยู่เนี่ย ก็ของคุณคอนโด้น่ะครับ"

"ไม่ต้องเข้ามาใกล้ชั้นนะย๊าาา...ชะอุ๊ย...สายตาบาดใจ"

"ช่วยไม่ได้นะคะ งั้นจะรับไว้ก็ได้"

"ผมทำให้ซือเจ๊รับดอกไม้ได้แล้วนะครับ คุณฮิจิคาตะ ทีนี้ก็มาให้เชือดตามสัญญาซะดีๆ!"

"ทำไมมองคุณโอคิตะแล้วรู้สึกโดคิโดคิยังไงไม่รู้นะคะเนี่ย"

"ท่าทางอากาศจะร้อน จะช่วยถอดเสื้อหนาๆนั้นให้ก็แล้วกันนะคะ"

"ผมให้พี่สาวทำให้ก็ได้ครับ ท่านเพ่~~~!"

มิทสึบะ : (เนียนแกล้งมองไม่เห็น)

"เวลาหนีหมีเค้าให้แกล้งตาย ถ้าเจอซือเจ๊คงต้องทำคล้ายๆกันสินะครับ"

"คุณโอคิตะ เป็นอะไรไปคะ? หนาวเหรอคะ? แข็งตายไปแล้วเหรอคะ??"

"หัวหน้ากอง...ไม่น่าเลย ว่าแต่เจ๊ครับ ไปเอาเสื้อหัวหน้ากองมาคลุมได้ยังไงไม่ทราบครับเนี่ย"

"ไม่เป็นไรค่ะ ทาเอะจังจะยอมตายเป็นเพื่อนคุณเอง"

"สรุปได้แล้วสินะครับว่าซือเจ๊นี่ยิ่งกว่าหมีซะอีก"

"ไม่รู้ทำไม รู้สึกวันนี้ฝันแปลกๆนะครับนี่"

"อั๊งง~~อบอุ่นนุ่มสบายย~"

"ดิฉันฮานาโนะ อานะมารายงานข่าวค่.....ชะเฮ้ย"

"อย่าได้บังอาจยืนข้างคุณโอคิตะนะจ๊ะ ยัยหนูอานะจัง"

"คุณโอคิตะคะ ฉันทำข้าวกล่องเตรียมไว้ให้ค่ะ ช่วยมาด้วยกันทีนะคะ"

"เอ่อ ซือเจ๊ครับ ยังงี้เค้าไม่เรียกกันว่าประโยคขอร้องแล้วนะครับ"

"ประเดี๋ยวก๊อนนน ขอดิฉันทำข่าวในฐานะแฟนคลับก๊อนนนน!!"

"ซือเจ๊ครับ ผมไม่อยากแทงข้างหลังคนที่ผมนับถือ...คือว่า"

"อุ๊ย...ตาย..ว๊าย..กรี๊ด.."

"คุณโอคิตะคะ ไม่ต้องกังวลใจไปหรอกนะคะ โอทาเอะจะปลอบคุณเอง"

"รู้สึกจะยังไงๆอยู่น่ะครับ ว่าแต่เจ๊สื่อสารภาษาเดียวกับผมอยู่รึเปล่าครับเนี่ย"

"กรี๊ดดด!! ฮานาโนะ อานะในฐานะแฟนคลับยอมไม่ด๊ายยย! คุณโอคิต่าาา!!"

"คุณโอคิตะต้องเป็นของชั้นเท่าน้านนนน!!"

"ท่านเพ่พ่พ่พ่พ่พ่พ่พ่พ่พ่พ่!!!!!!~ช่วยด้วยยยย!!"

"อ...เอ่อ ใจเย็นๆนะจ๊ะโซจัง"

"แล้วเมื่อไหร่ผมจะสลัดยัยสองตัวนี้หลุดออกไปได้ซักทีล่ะครับท่านพี่"

มิทสึบะ : ก๊ากกกกกกกกกกกก

โซนรูปเบื้องหลัง

คุณกินหน้าสาวแตกได้อีกค่ะ ฮ่าๆ

 เบื้องหลังรอยยิ้มอาคุณซึระ

จตุรเทพเอฟโฟร์

คุณมาดาโอะในยามไม่มีคนสนใจ ก๊ากกก

ชินปาจิคุงที่หลับแล้วแบ๊วได้อีกกก 

ซ..โซโกะคุง..(เลือดกำเดามัน...แหง่กกก)

เอ่อ...ไม่มีอะไรจะบรรยายฮ่ะ

เสื่อมมมมมมมม!!!!

ขอบพระคุณรุนช่องทุกท่านคร้าบ

อา กรรมอะไรของพวกตูหนอ

รูปเรียงหน้ากระดาน

เหตุการณ์ถัดจากนั้น (สาบานได้ว่าคางุระจังไม่ได้ถีบคุณกิน ฮ่าๆ)

ปิดท้ายด้วยท่าในตำนาน

ขอบคุณพี่ๆทุกๆคนอีกครั้งนะค๊า~~!

ปอลอ. สำหรับรูปโอทาเอะกระแซะโซโกะ อย่างนู้นอย่างนั้นอย่างนี้อย่างไหน

เราจะขอเก็บไว้เป็นที่ระลึกจนกว่าจะตายเลยล่ะค่ะ กรั่กๆๆ